Rogówka
Rogówka łączy się z twardówką, bo, podobnie jak ona, wchodzi w skład błony włóknistej oka. Jest to przezroczysta i gładka błona, bardziej wypukła od twardówki. Miejsce łączenia się tych dwu błon nosi nazwę bruzdy twardówki. Rogówka ma kształt lekko nieregularnej kuli, jej średnica pozioma to ok. 11,6 mm, pionowa - 11,2 mm. Grubość jej natomiast waha się od 1 do 8 mm. Nie znajdują się w niej naczynia krwionośne ani nerwy, stąd jest przejrzysta, a stałą jej wilgotność zapewnia ciecz łzowa (stężenie soli kuchennej w owej cieczy wynosi niecały 1%), którą produkują i wydzielają gruczoły łzowe. Jednak nie zawsze rogówka jest zupełnie przezroczysta - praktycznie tylko u najmłodszych, w miarę dorastania powoli mętnieje, żeby w okresie starości wytworzyć łuk starczy, widoczny najpierw w górnej części rogówki, później podobny łuk wykształca się też w jej dolnej części. Oba łuki łączą się tworząc obwódkę starczą. Kiedy człowiek się starzeje, jego gruczoły łzowe produkują i wydzielają mniej łez, co jest powodem między innymi właśnie mętnienia rogówki. Łzy produkowane są ciągle w ilości potrzebnej do prawidłowego działania oka, natomiast większa ich ilość wydzielana jest np. przy mechanicznym uszkodzeniu rogówki. Rogówka jest niezwykle wrażliwa na wszelkie urazy, ponieważ w jej przedniej części występuje obficie unerwiony nabłonek przedni, szybko się regenerujący. Nie wszystkie jednak urazy są tak łatwe do wyleczenia, po niektórych na rogówce mogą pozostawać blizny.
Zapraszamy
Narząd wzroku człowieka umożliwia odbieranie oraz przetwarzanie bodźców świetlnych, które następnie przekazywane są do mózgu, gdzie powstają wrażenia wzrokowe.