Narząd wzroku

Siatkówka jest błoną wewnętrzną, po części światłoczułą, wzrokową (powierzchnia wyścielająca tył gałki ocznej), po części tzw. ślepą (z przodu gałki ocznej). Jest to związane z działaniem soczewki oka, która załamuje promienie świetlne w ten sposób, że docierają wyłącznie do tylnej części oka. Siatkówka zachodzi na ciało rzęskowe oraz na tęczówkę, a jej część "graniczna" to rąbek zębaty. Możliwy jest ruch siatkówki, ponieważ jedynie w dwóch punktach ściśle łączy się z podłożem (na rąbku zębatym i tuż przy ujściu nerwu wzrokowego), na pozostałej powierzchni styka się lekko z cieczą wodnistą i ciałem szklistym dzięki regulowanemu ciśnieniu śródocznemu. Czasami zdarza się odklejenie siatkówki, które prowadzi do poważnych zaburzeń widzenia. Błona ta złożona jest z aż dziesięciu warstw, chociaż sama jest niezwykle cienka (ok. 0,3 mm), dzięki barwnikowi - rodopsynie ma barwę różowawą. W skład dziesięciu warstw siatkówki wchodzą te szczególnie wrażliwe na kolory i światło. Na światło reagują pręciki; obraz dzięki nim generowany jest czarno-biały, ale do aktywności tych komórek potrzebna jest minimalna ilość światła. Liczba pręcików w siatkówce to około 125 mln. Inne komórki - czopki - są wrażliwe na kolory, ale w przeciwieństwie do pręcików mogą pracować tylko w dobrym świetle. Czopków jest około 7 mln. Pręciki i czopki rozmieszczone są nieregularnie, najwięcej ich znajduje się w bardzo wrażliwej plamce (plamce żółtej), z tym że czopki występują najobficiej w środku plamki, pręciki natomiast na obwodzie i poza środkiem.

Narząd wzroku człowieka umożliwia odbieranie oraz przetwarzanie bodźców świetlnych, które następnie przekazywane są do mózgu, gdzie powstają wrażenia wzrokowe.