Narząd wzroku

Twardówka jest silną i nieprzezroczystą błoną, chroniącą gałkę oczną, inna nazwa twardówki to białkówka (już dzisiaj nie używana). Tworzy ona zewnętrzną ścianę oka - jej wewnętrzną część - jest niezbyt gruba (od 0,6 do 1,6 mm), ale wystarczająco mocna, by dobrze pełnić swoją funkcję. Twardówka łączy się z rogówką i naczyniówką, wewnętrzną warstwą naczyń krwionośnych. Rolą naczyniówki jest odżywianie oka. Naczyniówka z kolei wyścielona jest siatkówką, warstwą odbierającą bodźce świetlne.

Twardówkę budują ułożone falisto włókna tkanki łącznej, których przebieg umożliwia lekkie kurczenie lub rozkurczanie twardówki, a co za tym idzie, łatwą regulację ciśnienia śródocznego. Z dwóch stron otaczają twardówkę: blaszka nadtwardówkowa (zbudowana z tkanki łącznej) oraz blaszka brunatna twardówki (zbudowana z komórek barwnikowych). W twardówce znajduje się również pole sitowe - blaszka z licznymi otworkami, umożliwiająca przebieg nerwu wzrokowego (tu: pęczków jego włókien). Twardówka nie jest zupełnie biała, a raczej biaława, a w dodatku jej odcień zależy od wieku. Dzieci mają twardówkę lekko niebieskawą, najbardziej biała, z lekkim odcieniem szarego, występuje u dorosłych, natomiast u ludzi starszych przybiera barwę żółtą, ponieważ odkłada się w niej tłuszcz.

Obok twardówki znajduje się zatoka żylna twardówki, odprowadzająca ciecz wodnistą z oka do żył rzęskowych i spojówkowych.

Narząd wzroku człowieka umożliwia odbieranie oraz przetwarzanie bodźców świetlnych, które następnie przekazywane są do mózgu, gdzie powstają wrażenia wzrokowe.